ŁapSter

W małym miasteczku gdzie lato zdawało się nigdy nie kończyć a poranki pachniały świeżym pieczywem a wieczory były miękkie jak koc istniała grupa o nazwie Łapster Nikt nie wiedział dokładnie kiedy się zaczęła. Trochę jakby zawsze była gdzieś obok jak ciepłe światło w oknach domów które zostawia się dla tych którzy wracają późno. Łapster nie jest klubem organizacją ani czymś do czego się zapisywało. To jest raczej wspólnota drobnych gestów. Ich bazą była stara herbaciarnia przy rynku. Drewniane stoły lekko skrzypiąca podłoga i zaparowane szyby przez które świat wyglądał miękko i spokojnie. A lis który tam mieszkał zachowywał się tak jakby pilnował porządku całego świata. Grupa Łapster spotyka się bez planu. Ktoś przechodził obok i zostawał. Ktoś wchodził na chwilę i wychodził dopiero po kilku godzinach. Bo zawsze było miejsce na jeszcze jedną herbatę jeszcze jedną historię i jeszcze chwilę ciszy która nie krępowała. Ich letnim zwyczajem było łapanie drobiazgów: zgubionych rzeczy i oddawanie ich z karteczką żeby już nie zginęło smutnych dni i zamienianie ich w wieczory z rozmowami i śmiechem oraz ciszy kiedy ktoś nie miał siły mówić ale nie musiał być sam. Bo Łapster nie jest czymś wielkim Jest miejscem do którego się wraca nawet jeśli nigdy się go nie opuściło